Domme oneliner

Het lukt me tegenwoordig vrij goed om alle ongenuanceerde of ronduit domme uitspraken van bewindslieden naast me neer te leggen. Maar soms ontplof ik bijna, omdat het me toch persoonlijk raakt. Zoals in dit geval, als Jet Bussemaker zegt: “Te veel vrouwen teren op de zak van hun man.”

Als er één is geweest die altijd op de barricaden stond voor de vrouw, dan ben ik het wel. Ik kreeg overigens het goede voorbeeld, want mijn moeder werkte al in een tijd dat het niet gepast was als je dat als getrouwde vrouw met vier kinderen deed. Sterker nog, toen ze met mijn vader trouwde werd ze automatisch ontslagen. Je had als werkgever immers niets aan zo’n getrouwde vrouw, want die zou snel kinderen krijgen en dan moest ze daarvoor zorgen. En later, toen ik met mijn man zelf kinderen kreeg, bleef ik werken, terwijl hij voor de kinderen zorgde. Dat was een bewuste keuze. In de eerste plaats vonden wij dat je geen kinderen op de wereld moest zetten als je er zelf niet voor wilde zorgen. En omdat ik nu eenmaal veel meer verdiende dan mijn man, kozen we ervoor dat ik mijn loopbaan zou voortzetten, want je bent nu eenmaal geen dief van je eigen portemonnee. Teerde mijn man toen op mijn zak? Natuurlijk niet! Een volstrekt bespottelijke gedachte.

Die domme oneliner van Jet komt gewoon te vroeg. Helaas is het nog altijd zo dat vrouwen minder betaald krijgen voor hetzelfde werk, ook al lijkt het dat man en vrouw in de wet gelijk zijn. Dat onderbetalen van vrouwen gebeurt op subtiele manieren. Ik heb het zelf immers meegemaakt. Mannen en vrouwen die ongeveer hetzelfde werk doen kun je bijvoorbeeld een andere functiebenaming geven, zoals het verschil tussen adviseur en consulent, waardoor het lijkt alsof de mannelijke collega meer verantwoordelijkheid draagt en dus meer salaris ontvangt. Dan is het logisch dat de vrouw – met minder salaris – stopt als er kinderen komen. Maar ook moeten er eerst een heleboel ondersteunende maatregelen worden genomen, voordat onze bewindsvrouw zo’n uitspraak kan doen. Het moet, anders gezegd, gemakkelijker worden voor vrouwen om niet te stoppen met werken.

Maar er is nog een punt dat een plekje in deze discussie verdient. Misschien is dit punt nog wel belangrijker dan alle voorgaande argumenten. In een tijd waarin we ons zorgen maken om het gedrag van jonge mensen en er steeds meer kinderen met stoornissen bijkomen, vind ik dat we wel eens na mogen denken over de effecten van al die economische nijverheid op gezinnen, of dat nu twee- of eenoudergezinnen zijn. Dan heb ik juist respect voor ouderparen die heel bewust een keuze maken wie er voor de kinderen zorgt. En dan maakt het niet uit wie er thuis blijft, want een man kan net zo goed een verrukkelijke thuispapa zijn.

Gelukkig was ik vroeger zelf geen ‘sleutelkind’, want mijn moeder stond voor de klas en kwam dus samen met mij thuis. Zo had ik the best of both worlds: een zelfbewuste moeder, maar wel eentje die buiten schooltijd en in de vakanties ruimschoots kon moederen. Maar het had in mijn geval net zo goed mijn vader kunnen zijn die minder of helemaal niet werkte, want hij was al net zo bedreven in de verzorging van zijn kinderen als mijn moeder. Die man maakte de flesjes klaar, deed de was, kookte of waste onze billen alsof het de normaalste zaak van de wereld was. En dat in een tijd dat de meeste mannen daar nog hun neus voor ophaalden!

Steeds meer worden wij, inwoners van Nederland, in onze persoonlijke vrijheid aangetast. De Nederlandse – én Europese – overheid wil meer en meer controle over haar burgers krijgen. En steeds meer ligt die overheidscontrole ook achter onze voordeur, het laatste domein waarin je je nog enigszins vrij kunt voelen. Ik vind dat erg zorgelijk. Zeker als dat gebeurt vanuit ongenuanceerde of verkeerde motieven, als de ene kant van de medaille overbelicht wordt – arbeidsdeelname – en de andere kant onderbelicht: het opvoeden van de volgende generatie burgers door de mensen die die baby’s op de wereld hebben gezet. Ja, ik ben feminist, maar ik ben ook een hartstochtelijk pleitbezorger voor het verzorgen en opvoeden van je eigen kinderen, omdat er nog geen enkel model is geweest dat daaraan kan tippen. Gewoon een kwestie van gezond verstand, maar bovenal van een liefdevolle houding.

Daarom vind ik die opmerking van minister Jet ongepast kwetsend voor alle vaders en moeders die zo’n bewuste keuze in hun persoonlijke levenssfeer maken. Het vergt namelijk nogal wat financiële moed om tien tot twintig jaar van één salaris te moeten leven. Dat doe je echt niet zomaar. Dat doe je alleen maar uit idealisme, als je krachtig stelling durft te nemen en niet met de grote massa tweeverdieners mee wenst te lopen. Maar ja, idealisme is natuurlijk een vies woord in de mond van wat een linkse minister zou moeten zijn in wat per saldo toch gewoon een rechts-liberaal kabinet is. Want het soort idealisme dat ik aanhang en de heilige koe economie bijten elkaar, omdat idealisme de staatskas niet spekt. Beschaving echter heeft niets met geld of economie te maken, daarvoor heb je toch echt een flinke portie idealisme nodig.

Blog Categorieen