Symbool van een enkele dag

Beste lezer, dit is geen makkelijk verhaal; u bent gewaarschuwd.

Gisteren, in Nieuwsuur op NPO 2, vertelde de Belgische arts, Tine Gregoor, dat ze toevallig ter plaatse was om eerste hulp te verlenen aan de slachtoffers van de bomaanslagen in Brussel. Op een vraag welke verwondingen ze had gezien vertelde zij dat ze een vrouw zag wiens baarmoeder uit de buik hing en dat de grootte van de uterus duidde op een zwangerschap van enkele weken. Vraag me niet naar de lijst met andere verwondingen, want ik zou ze niet kunnen opsommen. Alleen deze ene verwonding staat geheel uitvergroot nog in mijn gedachten en is voor mij als het ware het symbool van 22 maart 2016 geworden.

Zelf meerdere keren zwanger geweest en nu moeder van drie volwassen zoons, kan ik alleen maar denken aan een vrouw die geen moeder wordt en een kindje dat het levenslicht niet zal zien. Voel ik woede? Nee. Voel ik angst? Nee. Voel ik walging? Ook niet. Alleen een oneindige zee van verdriet. Ontreddering om de zoveelste aanslag op onschuldige mensen. Aanslagen gepleegd door mensen die de weg kwijt zijn in onze gepolariseerde wereld. En dan helpt het niet als politici zeggen dat we ‘een oorlog tegen het terrorisme voeren’, want in een oorlog zijn er helaas geen morele winnaars, alleen maar verliezers. Wanneer gaan we dat nu eens inzien? We weten niet wie deze vrouw was die geen moeder wordt. We weten niet of ze een geloof aanhing of welke huidskleur ze had. Dat doet er eigenlijk ook niet toe. Het kan net zo goed een vrouw uit de eigen kring van de aanslagplegers zijn.

Alleen maar verliezers. Want iedere nieuwe aanslag is niet alleen een aanslag op de mensheid, maar tevens een aanslag op onze medemenselijkheid. Het grootste goed dat we als mensheid hebben is onze medemenselijkheid. Dat we kunnen invoelen in de ander. Dat wordt nu opnieuw op de proef gesteld, tot het uiterste getest, want het is zo makkelijk alle schuld bij de ander neer te leggen, het is zo gemakkelijk een heel volk of een geloofsgenootschap te veroordelen om de daden van enkele verdwaalde zielen. Ik wens voor u en voor mijzelf dat we onze harten niet op slot draaien, maar in de liefde voor het leven onze weg uit de duisternis weten te vinden. En naar elkaar.

Blog Categorieen