Kleine (grote) zorgen

Donderdag heb ik zoon Shawn (24) naar Schiphol gebracht. Hij gaat een maand in zijn eentje door Indonesië trekken. Altijd weer moeilijk om als moeder afscheid te nemen, om je kind te laten gaan. Lachen door de tranen heen om het voor hem niet moeilijker te maken. Maar dan heeft hij dat toch door en sms-t hij meteen nadat hij de douane is gepasseerd. Terwijl ik net op het punt stond om hem te sms-en, omdat ik dan denk: Hij had het vast door. Ik moet hem maar even geruststellen.”  Die virtuele navelstreng wordt gewoon nooit helemaal doorgeknipt.

Lees ik vandaag op internet dat er in Indonesië een waarschuwing is gegeven: het schijnt dat de Papandayan vulkaan op West Java op uitbarsten staat. Gelukkig ligt hij een paar honderd kilometer van Jakarta, waar Shawn op dit moment is. En gek genoeg ligt de Krakatau vulkaan dichterbij, in de straat Soenda tussen Java en Sumatra, waar in 1883 de ergste vulkaanuitbarsting uit de recente geschiedenis heeft plaatsgevonden, met een tsunami van 30 meter als gevolg en 36.000 slachtoffers. Die ingeklapte vulkaan ‘baarde’ begin vorige eeuw een nieuw vulkaaneiland, dat de laatste jaren ook weer actiever is geworden. Dan denk ik maar dapper: “Iedere dag dat je wakker wordt en uit bed stapt neem je al een risico. Het zal daarom wel loslopen.”

Blog Categorieen